Archive for the month “Νοέμβριος, 2016”

Εκλογές ΗΠΑ 2016: Ο φόβος που μας χωρίζει

Ολα τώρα απαιτούν μια τάξη…οι απορίες, ο ενθουσιασμός, ο θυμός, η λύπη και η χαρά απαιτούν μια τάξη… μια τάξη στις σκέψεις, στα ερωτηματικά, στα συναισθήματα, στις απαντήσεις.

Μόνο η αδιαφορία δεν απαιτεί ούτε αξίζει απαντήσεις.
Μερικοί απο εμας απορρίψαμε το μικρότερο ρίσκο, τη «μια απο τα ίδια» διαχείρηση που πρότεινε η υποψηφιότητα της Χίλλαρυ Κλίντον και προτιμήσαμε να βάλουμε μια βόμβα στο κατεστημένο -αλλά και στο αυριο- με τον Ντόναλτ Τράμπ ως πρόεδρο.
Αλλοι παλέψαμε για μια «τρίτη θητεία» Ομπάμα με την λάθος υποψήφια και άλλοι αγκαλιάσαμε με λατρεία ενα «σωτήρα» απρόθυμο για θυσίες και αυτοθυσία.
Μερικοί ακόμα πετάξαμε με απογοήτευση την ψήφο μας σε γελωτοποιούς και κομπάρσους άλλων θιάσων.
Αποδεχτήκαμε απο νωρίς τις ελλείψεις των υποψηφίων της προτίμησής μας και συνεχίσαμε να κλείνουμε τα μάτια σε αλήθειες και αποκαλύψεις, να δικαιολογούμε λάθη και προσβολές, να ερμηνεύουμε κατα το δοκούν απαράδεκτες ή ψευδείς δηλώσεις.
Αλλοι αρπάξαμε την ευκαιρία να «νομιμοποιήσουμε» ενοχές, ακραίες θέσεις και αντιλήψεις, να αγκαλιάσουμε το φόβο και να προωθήσουμε συνομωτικές θεωρίες.
Και φταίνε πάντα οι άλλοι: οι υποψήφιοι, οι ψηφοφόροι, οι δημοσκοπήσεις, τα μέσα ενημέρωσης, το Access Hollywood tape, το FBI, τα Wikileaks, ο Asange, άλλα κόμματα, οι experts, οι ξένοι, οι αλλόθρησκοι, οι αντίπαλοι, άλλες κοινωνικές ομάδες…
Θέλουμε αυτά που ξέραμε και οχι τα καινούργια, τους κατ’ εικόνα ημετέραν και καθ’ ομοίωσιν πλασμένους και οχι διαφορετικούς, τις θέσεις εργασίας που είχαμε και οχι αυτές που η πραγματικότητα και οι συνθήκες επιβάλλουν,
Με την ψήφο μας βραβεύσαμε,τιμωρήσαμε, στείλαμε προειδοποιητικά ή απελπισμένα μηνύματα σε αυτούς που μας αγνοούν, μας περιγελούν, μας εξαγριώνουν, μας εγκαταλείπουν.
Ανάμεσα στις ατελείωτες αναλύσεις και αυτοψίες που θα ακολουθήσουν για αυτά που κάναμε ή δεν κάναμε ας αναλογιστούμε και αυτή εδω την ερώτηση: «Τι απομένει οταν ξεσπάει ο θυμός, οταν εχει ακουστεί η κραυγή, οταν εχει διαλυθεί ο καπνός;»
Οι ηττημένοι αυτων των εκλογών δεν είναι απαραίτητα και οι πιο αδύναμοι. Αντίθετα, τωρα αρχίζουν τα δύσκολα για οσους θριαμβολογούν. Απο την Κερκόπορτα εχουν μπει ανεξέλεγκτα φουσάτα και θα απαιτήσουν μερίδιο.
Η Χίλλαρυ θα έχει παύσει απο καιρό να είναι ο εύκολος στόχος οταν τα ακραία, οργισμένα ένστικτα θα μας δείξουν το αληθινό πρόσωπό τους.
Ο φόβος δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί, το μίσος εχει απομείνει στο βλέμμα και οι θεωρίες συνομωσίας δεν πείθουν πια. Ολα αυτά θα διακρίνονται πλέον πιο εύκολα αλλά δεν θˊ αντέξουν πολυ στο φως ή στον έλεγχο.

– Γιώργος Ζορμπάς για Τα Υπˊ Όψιν

Advertisements

Το γαρ πολύ της… θλίψης ( και απόδοσης ευθυνών)

«He tells it like it is” είπε πάνω από μια φορά η ψηφοφόρος του Τραμπ όταν ρωτήθηκε το βράδυ των εκλογών γιατί τον ψήφισε. Είναι μια συνηθισμένη φράση {«Λέει τα πράγματα με τ’όνομά τους» ) που την ακουσαμε συχνά και προσέχαμε την διαμαρτυρία που αποκάλυπτε, την απογοήτευση από διαψευσμένες ελπίδες των ψηφοφόρων των προηγούμενων εκλογών αλλά δεν ξέραμε να ρωτήσουμε σωστά ποιό έιναι το “it”, ποιά πράγματα έλεγε ο Τραμπ με το όνομα τους και κατάφερε να εκλεγεί. Ίσως και να μην θέλαμε να ακούσουμε ότι το “it” μπορεί να μη ήταν μόνο η αγανάκτηση απέναντι στο κατεστημένο – να μην πιστεύαμε ότι μπορεί να σήμαινε νομιμοποίηση φοβικών ( ξενο-, ομο- ) και σεξιστικών συμπεριφορών και επιστροφή της Αμερικής σε ομφαλοσκόπηση και στρουθοκαμηλισμό( «Γιατί να είναι κακό; Αφού το κάνει και ο πρόεδρος.» «Τί μας νοιάζει αν το σύμπαν διαστέλλεται; Εμείς ζούμε στο Κεντάκυ που δεν διαστέλλεται.» )

Τώρα θα έχουμε τέσσερα χρόνια για να το μάθουμε.
Στο μεταξύ, θα πρέπει να σταματήσει τώρα αμέσως ο θρήνος των Δημοκρατικών: Το γαρ πολύ της… θλίψης ( και απόδοσης ευθυνών) γεννά … ανοησία και χάσιμο χρόνου και ηθικού ( για να παραφράσω το γνωστό απόσπασμα).
Οι Δημοκρατικοί έχουν τώρα ανάγκη αρχηγό με νέο πρόσωπο και με νέα πολιτική πρόταση και ένα άτομο που να μην χρειάζεται τη μισή χώρα να τον βοηθήσει να εξηγήσει τη …ζωή του
Γιατί αν η προεδρία Τραμπ είναι βασανιστική, οι εναλλακτικές θα είναι πιό εύκολες: αν όμως ο Τραμπ χρησιμοποιήσει την έξυπνη μέθοδο των μικρών υποχωρήσεων που άλλαξε και την ημερομηνια «λήξης» του καπιταλισμού, τότε, η μέθοδος των υποχωρήσεων με την ενίσχυση της νοοτροπίας του «μάγκα» θα συνεχίσει να αυτοτροφοδοτείται και για άλλες τετραετίες.
Ο νέος / η νέα αρχηγός μπορεί να είναι κιόλας στις Δημοκρατικές γραμμές και να χρειάζεται επανανάγνωση ή εκπαίδευση – σε πολλά. Μπορεί να προκύψει μετά από δύο προεδρίες.

Θα βρεθεί ; Το μόνο σίγουρο είναι ότι με τη έναρξη της προεδρίας Τραμπ έληξε και η παλαιο-πολιτική αντίληψη συγκεκριμένου είδους αρχηγών, υποψηφίων και προτάσεων.

Η Χίλλαρυ και οι οπαδοί της έγραψαν ιστορία.
Αυτό δεν θα αλλάξει.
Αλλά δεν αρκεί.
Οι Δημοκρατικοί πρέπει να αρχίσουν άμεσα την αναζήτηση του εκπροσώπου τους για το 2020.
Άμεσα.
Χτές.
Χτές το βράδυ.

– Από την Ε.Σπηλιώτη για Τα Υπ΄Οψιν

Post Navigation